سلام چند روز پیش با بچه های کلاس طراحی رفته بودیم...

ساعت5 /8صبح حرکت کردیم اول رفتیم مشهد اردها ل نزدیکی های کاشان

من اصلا اسم اونجا راهم نشنیده بودم اونجا یه مکان مقدسی بود پسر امام

محمد باقر یعنی برادرامام صادق (ع) اونجا شهید شدن وهمون جا هم به

خاک سپرده می شن به خاطر همین به اونجا مشهد میگن اردهال هم به معنی

مکان مقدسه ثواب زیارت اونجا به اندازه ی زیارت امام حسین (ع) چون ایشون

مثل امام حسین به شهادت رسیدند به اونجا مشهد قالی هم میگن چون امام رو توی قالی

پیچیدند چون بدن مبارکشون از هم جدا شده بودراستی قبرسهراب سپهری هم اونجا

خاک بود روی سنگ قبرش نوشته شده بود"به سراغ من اگر می آید نرم وآهسته بیاید

مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من" آرام خواب بودخیلی راحت 0000

بعد از اونجا رفتیم نیاسر کاشان یه گلاب خریدم تازه بهترین جاش مونده رفتیم

پیش آقا آشنای دیرینه خودم که خیلی وقته شرمنده ی مهربونی هاشم آره رفتیم

جمکران بعد از اون هم رفتیم قم حرم حضرت معصومه وقتی آدم این جور جاها میره

یادش  میره چی از اونها بخواد .جای همتون خالی بود هرچی از اونجا فاصله می گرفتیم

دلم برای جمکران تنگ می شد

این چه غم شگرفی است که تداعی خاطر مقدس او برقلبها می نشاندو جگرها را خواه ناخواه به آتش می کشد

سلام

خسته ام نمی دونم چرا ولی خسته ام

روزگار بی مفهومی شده دیگه دنیا شیرینی سابق رانداره دیگه آدم هایی که توی

خیابون می بینم آدم نیستن البته ببخشید جسارته خانوم ها که دفتر نقاشی اند

آقایون هم که ماشاالله پر از جنبه اند دانشگاه هم که شده دفتر مطرح کردن دو

جنس مخالف به هم دیگه یا ضایع کردن همدیگه .اصلا دیگه دانشگاه مثل سی وسه

پل شده وسیله ی تفریح دیگران. ماها وقتی می مونیم توی منجلاب دستامون را

میگیریم سمت آسمون از خدا توقع داریم که اون چیزی که می خوایم اتفاق بیفته

تازه اگه اون طور نشه کلی ازش گله می کنیم   همه ی اینا به کنار انقدر پشت

سر دیگران غیبت می کنیم که خودمون از رو می ریم اصلا بعضی ها تو خیابون

دنبال سرگر می می گردن توی این وضعیت گاهی احساس پوچی می کنم

می دونید من قبل از ورود به دانشگاه فکر می کردم اونجا  حلوا پخش می کنن

توی این دنیا شاه کاره که یه نفر بتونه گلیم خودش را از آب بیرون بکشه

امیدوارم تو مثل این جور آدم ها نباشی  ...